Üçüncü Düşüş
Kerim yürüyordu. Sağ ayağının bir şeye takılmasıyla sol ayağının üzerinde iki kez sekip toparlandı. Tuttuğu nefesi tükürür gibi bıraktı. Bacakları, aralarında bir top taşıyor gibi açılmış, paytak yürüyüşünü sürdürdü. Rüzgar karşıdan hiddetli esiyordu. Elleri montunun şapkasını iki yandan kavramış, rüzgarla boğuşuyordu. Yağmur damlaları sakalından boynuna doğru bir yol bulup durmadan akıyor, göğsündeki seyrek kılları ıslatıyordu. Kat ettiği yol boyunca hiçbir engel tanımayan rüzgar, Kerim’in zayıf bedeni üzerinde tam yetkiye sahipti. Issız anayol, kendini atacağı bir karaltı çıkarmadı karşısına. Ağaçlar, duraklar, insanlar uzaktı. Aksak ritimle, çift zamanlı bir motosiklet gibi titriyordu. Düşüncelerinin dikkati, aman vermeden takırdayan çenesindeydi. Çoğu insanın alt dişleri geridedir, bazılarının üst dişleri; Kerim’in ise eşit hizadaydı. Belki de bu yüzden ön dişlerinin mineleri erimeye başlamıştı. Henüz yirmilerinde; her gün makarna ile beslenip üniversite derslerine gittiği, k...
